Ο Λουί Ζουβέ υπήρξε ένα μεγάλος θεατράνθρωπος. Σκηνοθέτης ηθοποιός αλλά και δάσκαλος ηθοποιών. Η Μπριζίτ Ζακ πήρε τα γραπτά του, σκόρπιες σημειώσεις αλλά αρκετά λεπτομερείς και της έκανε θεατρικό, παραστάσιμο κείμενο.
Το Ζουβέ Ελβίρα διαδραματίζεται το 1940, στο κονσερβατουάρ όπου ο Ζουβέ διδάσκει τον ρόλο της Δόνα Ελβίρα στην Κλαούντια, μαθήτρια του και Εβραία. Πρόκειται για τον μονόλογο από το ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ του Μολιέρου όπου η Δόνα Ελβίρα φοβούμενη την καταδίκη του Δον Ζουάν τον παρακαλεί να αλλάξει ζωή, να πορευτεί σε έναν πιο ηθικό δρόμο ώστε να σωθεί από την καταδίκη.
Ο Λουί Ζουβε επεμβαίνει συνεχώς στις απόπειρες της μαθήτριας και ζητά αλήθεια, ζητάει από την μαθήτρια του να ανακαλύψει την ερημιά μέσα της για να μπορέσει να αγγίξει την αλήθεια του ρόλου.
Παρίσι 1940. Οι γερμανοί έχουν μπει στο Παρίσι, οι ερπύστριες ακούγονται αλλά δάσκαλος και μαθήτρια δεν πτοούνται.
Σε μια στιγμή που λαϊκισμός περισσεύει, ο ναζισμός πλησιάζει κι οι ευρωπαίοι κάνουν πως δεν τον βλέπουν, η καταλυτική φυσιογνωμία του Ζουβέ ψάχνει την αλήθεια βαθιά μέσα σε ό,τι έχει απομείνει έντιμο.
Τους ρόλους. Το θέατρο. Την σκηνή.
Η υποκριτική είναι το μόνο όπλο απέναντι στην υποκρισία.
Ο Χίτλερ νικάει, η  «Ελβίρα» αριστεύει αλλά οδηγείται στο Άουσβιτς και ο Ζουβέ αυτοεξορίζεται.
Το ΖΟΥΒΕ ΕΛΒΙΡΑ δεν μένει στην αυταπάρνηση των προσώπων μπροστά στο θαύμα του θεάτρου , όταν απ΄ έξω συμβαίνει ένας παγκόσμιος πόλεμος.
Γίνεται μία γέφυρα για να περάσουμε στην άλλη μεριά, στην μεριά της σκηνής και να ανακαλύψουμε το θέατρο σαν κιβωτό ποίησης και φυγής από την στεγνή καθημερινότητα. Ο δάσκαλος, η μαθήτρια αλλά και η σχέση τους μας κάνει κοινωνούς ενός φαινομένου- του θεατρικού-που μας αποκαλύπτει με γενναιοδωρία τα μυστικά του.
Το θέατρο σαν ποίηση, το θέατρο σαν υπέρβαση με όλη τη σημασία του όρου.
Ένα γεγονός μέσα στο οποίο βρίσκει ο άνθρωπος το νόημα του κόντρα σε όλα οσα τον απομακρύνουν, τον ταπεινώνουν και τον ευτελίζουν.